پندهایی برای زندگی

http://groups.yahoo.com/group/Goonagoon/join

گاهی در زندگی دلتان به قدری برای کسی تنگ می‌شود که می‌خواهید او را از رویاهایتان بیرون بیاورید و آرزوهای خود را در آغوش بگیرید.

وقتی در شادی بسته می‌شود، در دیگری باز می‌شود ولی معمولاً آن قدر به در بسته شده خیره می‌مانیم که دری که برایمان باز شده را نمی‌بینیم.

به دنبال ظواهر نرو، شاید فریب بخوری. به دنبال ثروت نرو، این هم ماندنی نیست. به دنبال کسی باش که به لبانت لبخند بنشاند، چون فقط یک لبخند می‌تواند شب سیاه را نورانی کند. کسی را پیدا کن که دلت را بخنداند.

هر چه می‌خواهی آرزو کن. هر جایی که میخواهی برو. هر آن چه که می‌خواهی باش، چون فقط یک بار زندگی می‌کنی و فقط یک شانس داری برای انجام آنچه می‌خواهی.

خوب است که آن قدر شادی داشته باشی که دوست داشتنی باشی، آن قدر ورزش کنی که نیرومند باشی، آن قدر غم داشته باشی که انسان باقی بمانی و آن قدر امید داشته باشی که شادمان باشی.

شادترین مردم لزوماً بهترین چیزها را ندارند بلکه بهترین استفاده از هر چه سر راهشان قرار می‌گیرد را می‌کنند.

همیشه بهترین آینده بر پایه گذشته‌ای فراموش شده بنا می‌شود. نمیتوانی در زندگی پیشرفت کنی، مگر غم‌ها و اشتباهات گذشته را رها نکنی.

وقتی که به دنیا آمدی، تو گریه می‌کردی و اطرافیانت لبخند به لب داشتند. آن گونه باش که در پایان زندگی تو تنها کسی باشی که لبخند بر لب داری و اطرافیانت گریه می‌کنند.

لطفاً این مطلب را به کسانی بگویید که برایت ارزشی دارند (همان طور که من این کار را کردم). به کسانی که به طرق مختلف در زندگیت تأثیر داشته‌اند. به کسانی که وقتی نیاز داشتی لبخند به لبانت نشاندند. به آنهایی که وقتی واقعاً ناامید بودی دریچه‌های نور را نشانت دادند. به کسانی که به دوستی با آنها ارج می‌گذاری و به آنهایی که در زندگیت بسیار پر معنا هستند.